Mijn ervaring met Swamiji

Door Madhan

Mijn eerste indirect contact met Swami was door het officieel bezoek van Swamiji’s toegewijden aan het Sri Premananda Centrum in Grenoble in 1996. Ik was 20 jaar en vooral bezig met typische jeugdactiviteiten, mijn studie en ik was nog niet klaar voor spirituele zaken. Mijn familie hield zich echter al jaren bezig met spirituele zaken en daar de partner van mijn vader, Dhanalaksmi, het Centrum in Grenoble leidde, vergat ik Swami nooit echt helemaal. In 2000 nadat ik mijn studie in Ierland voltooid had, verhuisde ik naar de Verenigde Staten. De tijd was gekomen om een baan te vinden en mijn eerste stappen te zetten in de wereld en mijn studieschuld af te lossen. Ondanks mijn goede kwalificaties kon ik echter geen baan vinden. Maanden gingen voorbij en ik maakte me zorgen over de situatie en was bedroefd. Op een dag zei mijn moeder: “Waarom vat je dit alles zo zwaar op? Misschien moet je het zoeken naar een baan even vergeten. Wat zou je doen als je kon doen wat je maar wil?”

Mijn broer Senthil zou enkele dagen daarna naar de Ashram afreizen. Ik besloot hem te vergezellen. Alle reisbureaus waarmee ik contact had, vertelden me dat alle vliegtuigen volgeboekt waren. Maar ongelooflijk, een dag voor mijn broers vertrek, had iemand zijn boeking geannuleerd en had ik een plaats in hetzelfde vliegtuig als mijn broer! Na een goede vlucht, een nacht op de grond van het Victoria station in Mumbai en nog achtentwintig uur derde klas in een trein en negen uur in een bus kwamen we rond middernacht in de Ashram aan. Ik viel onmiddellijk in slaap. Toen de Ashram luidsprekers om 4 uur 30 mantra’s speelden, dacht ik dat ik in een andere dimensie in het universum zat, ik was compleet in de war!

Ik besefte al gauw dat ik tijdens de Mahashivaratri in de Ashram zou zijn, hoewel ik eerst niet wist dat Shivaratri plaats zou vinden tijdens mijn verblijf in de Ashram. Ik had zo’n geluk. Tijdens mijn verblijf in de Ashram zag ik Swami verschillende keren. Ik had vele vragen voorbereid om aan hem te stellen in het privé interview. Voordat de privé interviews gehouden werden, gaf Swami satsang aan de aanwezige toegewijden. En telkens dat ik aan één van mijn vragen dacht, beantwoordde Swami die onmiddellijk in de satsang! Toen ik aan de beurt was voor een privé interview, had ik geen vragen meer. Na de interviews zou Swami een meeting hebben met alle mensen die een departement in de Ashram leiden. Ik wilde weggaan, maar Swami zei me: ”Je kan blijven als je dat wil”. Ik heb jaren management gestudeerd en ik begreep al gauw dat ik de beste en laatste les in management ontving van mijn leven!

Het volgende bezoek aan Swami was net na Shivaratri. Ik dacht dat ik heel graag een lingam zou willen krijgen van Swami, maar ik was meer in meditatie dan in Abishekam geïnteresseerd, dus besloot ik dat een lingam niet voor mij was. Tijdens een satsang zei Swami: ”Lingams zijn niet alleen voor abishekams, sommige zijn voor meditatie”. Ik was verward en aarzelde. Voordat de privé interviews begonnen, vroeg een Mataji mij om Shivaratri kum-kum in mijn handen te houden, zodat zij kleine pakjes kon maken voor eenieder van ons. Ik bevond me vlak bij Swami met al die kum-kum in mijn handen.

Aan het einde van de interviews kwam ik aan de beurt. Swami zei me: ”Wat wil jij?” Ik voelde me zo goed, maar mijn brein was compleet ‘buiten werking’. Ik wist niets te zeggen… Swami zei me: ”Weet je niet wat je wilt? Kom morgen bij me terug.” Die dag ‘s avonds zat ik in een bus en voelde ik me volmaakt, het beste gevoel in mijn leven. En ik had geen massage in een jacuzzi; ik zat in een Indiase volgepakte bus met een kapotte luidspreker waaruit erg hard Indiase muziek klonk slechts 10 cm van mijn oor. Maar al deze dingen van buitenaf hadden geen enkele invloed op mij. Op dat moment begreep ik wat Swami bedoelde wanneer hij zei “Happy?” Ik glimlachte als een idioot in deze bus. Happy!

De volgende dag ging ik opnieuw naar Swami zoals hij me zei. Die ochtend waren een vrouw en ik de enige toegewijden die wachtten om hem te zien. Deze keer had ik besloten om Swami een lingam te vragen. De vrouw ging eerst bij Swami om te praten. Zij vroeg hem om een lingam. Terwijl hij een lingam uit zijn zak nam zei Swami: ”Je hebt geluk, dit is de laatste.” Al mijn zekerheden brokkelden af. Mijn beurt kwam. Ik dacht dat ik zelfverzekerd was, maar ik was opnieuw verward en begon wat te mompelen. Swami zei me: ”Weet je het niet? Kom in de namiddag bij me terug.” Tijdens de lunchtijd gebeurden er vele dingen in mij, terwijl ik in afwachting was om Swami die namiddag te ontmoeten. Terwijl ik naar zijn verblijfplaats liep, voelde ik me hetzelfde als in de bus en na het vast houden van de Shivaratri kum-kum. Mijn geest was rustig, ik had geen vragen. Ik had geen angst. Ik besloot om aan Swami een lingam te vragen, wat ook zijn vraag en reactie zou zijn. Toen ik binnenkwam zat Swami neer en hij keek me met een grote glimlach op zijn gezicht aan: “Zo, je weet het nu!” Ik antwoordde: “Ja, ik wil een lingam.” Swami stak zijn hand in zijn zak, nam er een lingam uit en gaf die aan mij. Deze eerste ontmoetingen en deze lingam waren echt het begin van iets belangrijks in mijn leven.

Ik keerde verschillende keren terug naar de ashram na 2000. Ik denk nu dat ik erg veel geluk heb gehad dat ik Swamiji in levende lijve heb mogen ontmoeten in dit leven… in 2004 heb ik Laetitia, mijn geliefde aan Swamiji voorgesteld.

Ten tijde van Shivaratri 2009 hadden Laetitia en ik al twee jaar zonder succes geprobeerd een baby te krijgen toen we er Swamiji over spraken om hulp te vragen. Hij zei, “Ik zal zorgen dat het gebeurt.” In februari 2011 vernamen we dat Swamiji Samadhi had bereikt. We besloten onmiddellijk een vlucht te boeken. Na de gebruikelijke “visumperikelen”, kwamen Laetitia en ik in de ashram aan, juist enkele minuten voordat het lichaam van Swamiji in de Samadhi ruimte werd geplaatst zodat we een laatste groet konden brengen aan zijn lichaam. De Samadhi ceremonie was een moment dat ik nooit zal vergeten. Ik was verdrietig dat ik Swami nooit meer zou horen spreken terwijl hij mijn hoofd in zijn handen nam of terwijl hij zei “Happy?” Een paar dagen later zei iemand ons dat Swamiji had gezegd dat zijn Samadhi erg krachtig zou zijn en dat wat we ook zouden vragen aan zijn Samadhi, we het zouden krijgen. Natuurlijk vroegen zowel Laetitia als ik, zonder er elkaar over te spreken hetzelfde, om een baby te mogen krijgen. Na een tussenstop in Sri Lanka, kwamen we toe in Frankrijk en ontdekten we een paar weken later dat Laetitia zwanger was. Na vier jaar proberen en verschillende medisch ondersteunde pogingen vertelde de dokter ons dat de baby verwekt moest zijn de dag dat we in Sri Lanka waren, de dag volgend op ons vertrek uit de Ashram! We waren zo blij dat Swamiji ons dit geschenk heeft gegeven… Zachary Murali Manohara werd 9 maand later geboren, op 8 december, de dag van de onbevlekte ontvangenis volgens de christelijke kalender…

Ik ben niet verdrietig dat Swamiji zijn lichaam heeft verlaten, nu weet ik en ben ik zeker dat Swamiji hier is voor ons en dat hij er altijd zal zijn…

Happy!

Jai Prema Shanti!

Sri Premananda Ashram © 2019. All Rights Reserved