Drie ervaringen in het Centrum

Een toespraak gegeven op de Internationale conferentiedag van de Sri Premananda Centra – 2 maart 2014

Door Parameshwari, Sri Premananda Centrum van Montpellier, Frankrijk

In plaats van vandaag te spreken over het beheer van de centra, heb ik er voor gekozen om jullie over drie manifestaties van Swami’s aanwezigheid te vertellen die ik heb meegemaakt in verband met het Centrum. Door het delen van deze ervaringen hoop ik dat deze op een of andere manier zullen resoneren in jullie hart.

Voor mij is een Sri Premananda Centrum een plek waar iemand naartoe kan komen om Swami’s zegen te ontvangen en om een innerlijke band met hem aan te gaan. Ik zal jullie mijn eerste ervaring vertellen.

Het Centrum bestond nog maar twee jaar, in 1998. Swamiji had gevraagd om bhajans en satsang te organiseren. Hij had me verteld dat we voor hem een stoel of een kussen konden plaatsen en dat hij ons zeker zou helpen met de programma’s. Ik besloot om een kussen te gebruiken en legde het op de voorziene plaats op de grond. We begonnen het programma met een Goeroe astotra en, zonder te beseffen dat het niet juist was om dit te doen, plaatsten we de bloemen op het kussen (we hadden ze voor het kussen moeten plaatsen, waar zijn voeten zouden zijn). Wat een gezegende fout… Want, op een avond, na het zingen van de bhajans, toen we naar het kussen keken, merkten we op dat alle bloemen verpletterd waren. Iemand had er op gezeten! Wat een krachtig moment was dit voor iedereen die daar aanwezig was… Deze eenvoudige bloemen, die daar verpletterd op het kussen lagen, waren zo’n krachtig getuigenis van Swamiji’s aanwezigheid die avond in het Centrum!

De tweede ervaring vond plaats in 2010, toen ik net teruggekeerd was uit India. Het gebeurde kort nadat we de drie Centrumbeelden van Swami ontvangen hadden.

Kort na mijn terugkeer thuis had iemand me een foto gegeven van een jonge man, Jules, die zeer zwaar gewond was door een auto-ongeluk. Hij was opgenomen in het ziekenhuis en lag in een diepe coma. De persoon die mij de foto had gegeven, wilde dat ik iets voor deze jongeman zou doen en ik dacht bij mezelf dat ik zijn foto op Swami’s kussen zou plaatsen tijdens één van onze Centrum programma’s. Men vertelde dat het medicijn waarmee hij werd behandeld er niet in geslaagd was om de cerebrale druk te verlagen en zelfs het opensnijden van zijn voorhoofd had niet geholpen om de druk naar beneden te brengen!

Toen ik Jules’ foto in mijn hand hield, voelde ik plotseling de drang om de foto in de armen van het beeld van de Goddelijke Moeder te plaatsen. Het was iets dat sterker was dan mezelf. Ik plaatste zijn foto daar. De volgende dag belde één van zijn familieleden me op om te zeggen dat de cerebrale druk plotseling weer normaal was en de artsen konden niet verklaren hoe dit was gebeurd. Weken gingen voorbij en de toestand van de jongeman bleef ‘kritisch stabiel’. Op een dag was ik op uitnodiging van de familie in het ziekenhuis, op de afdeling waar Jules verzorgd werd. Ik werd toegelaten op zijn kamer voor een zeer kort bezoek en ik kreeg de kans om hem een lingam zegening te geven. Jules lag op het bed, vastgemaakt aan allerlei medische instrumenten. De prognose van de artsen was niet goed, volgens hen zou hij nooit in staat zijn om opnieuw te spreken, of te lopen, kortom, zijn leven zou een volledig vegetatief bestaan zijn. In de volgende dagen vond de familie een fysiotherapeut die een heel andere visie had. Hij nam dingen onder handen en, tegen alle verwachtingen in, had hij geloof in het mogelijke herstel van Jules. Vandaag kan Jules lopen en praten, in feite is zijn leven een volkomen normaal leven. Niets van wat de dokters voorspeld hadden, is uitgekomen en nu heeft Jules weer levenskracht. Later herinnerde ik me dat toen Swami ons de beelden had gegeven hij ons gezegd had dat er dat jaar een wonder met de beelden in het centrum zou gebeuren en dat we dat aan hem zouden moeten vertellen.

De derde ervaring is net als één van Swami’s spelletjes.

Paripurani, die regelmatig naar ons Centrum komt, en ikzelf wilden naar een kunsttentoonstelling gaan. Tegelijkertijd besloten we om van de gelegenheid gebruik te maken om een standplaats op te zetten om geld in te zamelen voor het goede doel met de verkoop van artikelen. Van de organisatoren kregen we de toestemming om op een bepaalde avond een korte lezing te geven over ons goede doel. Deze zou plaatsvinden in het gemeentehuis en we zouden een diavoorstelling tonen die Sitha en Ram gemaakt hadden. Die avond had iedereen in het dorp zich in het gemeentehuis geïnstalleerd, klaar om de foto’s te zien. Toen ik echter alles klaarzette, kwam ik tot de vaststelling dat de projector niet werkte. Ik opende de projector en ontdekte dat er geen batterijen in zaten! Het was laat in de avond, en de winkels sloten vroeg in dit kleine dorp… wat moest ik doen? Ik draaide me om naar een dame die in de buurt stond en vroeg haar of we de batterijen van de afstandsbediening van haar televisie mochten gebruiken. Ze ging akkoord, maar zei dat ze ongeveer een kwartier nodig zou hebben om naar haar huis te gaan. Haastig vertrok ze. Maar de mensen in het publiek werden ongeduldig en sommige van hen stelden voor om gewoon verder te gaan zonder de diavoorstelling. Stoelen piepten en mensen begonnen verveeld te geraken. Maar iets zei me te wachten. Op dat moment stopte plotseling een snel rijdende auto precies voor de deur. Een man stapte uit, liep recht op me af en vroeg: “Heb je een probleem?” “Ja”, antwoordde ik, “Ik wil een diavoorstelling geven, maar de projector heeft geen batterijen, waar zou ik op dit uur nog batterijen kunnen vinden?” “Kom mee met mij.”, zei hij, en ik volgde hem naar zijn auto. Hij opende de kofferbak van zijn auto en ik was verbaasd om daar een overvloedig assortiment van alle soorten batterijen te zien! Ik kon mijn ogen niet geloven, er waren allerlei batterijen, alle soorten, maten, apart en met meerdere samen verpakt… het was ongelooflijk. Vervolgens legde hij uit, “Gisteren kocht ik de gehele voorraad van een winkel die ging sluiten op en ik heb nog niet de tijd gehad om de kofferbak leeg te maken.” Een ongelooflijke… liela!

Jai Prema Shanti!

Sri Premananda Ashram © 2019. All Rights Reserved